سرطان های

 به گزارش فارس به نقل از مدیکال نیوز، بزرگ‌ترین بررسی انجام شده در مورد میزان ترک سیگار در میان بیماران سرطانی در آمریکا نشان می‌دهد نزدیک به نیمی از افراد سرطانی در این کشور که در برنامه های ترک سیگار شرکت می کنند در ماه ها و سال های بعد نیز سیگار نمی‌کشند.

به نظر می رسد بیماران سرطانی با اطلاع از شرایط وخیم و خطرناک خود و با درک تاثیر مرگبار مصرف سیگار بر روی سلامتشان، برنامه های ترک سیگار را جدی گرفته و لذا در نهایت موفق به این کار می شوند. اما افراد دیگر به علت عدم جدیت در نهایت نمی توانند سیگار را ترک کنند.

پژوهش یادشده که در دانشگاه تگزاس و با همکاری 3245 داوطلب مبتلا به سرطان بین سال های 2006 تا 2015 صورت گرفته است. این بررسی متوسط میزان ترک سیگار در بیماران سرطانی را در بازه های زمانی سه، شش و نه ماهه به ترتیب 45، 46 و 44 درصد نشان می دهد.

گفتنی است میزان موفقیت دیگر برنامه های ترک سیگار که توسط افراد عادی پیگیری می شود بسیار ناچیز است و در بهترین حالت از 20 درصد افراد شرکت کننده فراتر نمی رود.

ه گزارش ایسنا، داروهای مسکن شامل ترکیباتی هستند که اپیوئید خوانده می‌شود و مانند مرفین عمل می‌کنند. اپیوئیدها به گیرنده‌های مخصوصی در سیستم عصبی -به ویژه در مغز- متصل می‌شوند تا تأثیر خود را نشان دهند.

نوربرت ودارتس، متخصصی که در زمینه داروهای مسکن و اعتیاد در بیمارستان دانشگاه رگنزبورگ آلمان تحقیق می‌کند، می‌گوید: اپیوئیدها قوی‌ترین مسکن‌هایی هستند که به صورت دارو در دسترس‌اند و قویتر از آنها داروهای بیهوشی است.

اپیوئیدها نوعی ترکیبات روانگردان هستند و مرفین قدیمی‌ترین و مهمترین ماده مخدریست که انسان می‌شناسد. این روزها در مصارف پزشکی به جای مشتقات طبیعی خشخاش مانند تریاک از اپیوئیدها استفاده می‌شود که در فرآیندی شیمیایی تهیه می‌گردند. مثلأ قرص‌های کدئین یکی از اپیوئیدها هستند.

تأثیر این ترکیبات در بدن انسان همیشه یکسان نیست. نوربرت ودارتس می‌گوید: برخی اپیوئیدها در قالب قرص مسکن در روده جذب می‌شوند. آنها پس از بلع مدتی در معده هستند تا به صورت محلول درآیند و بعد که به روده می‌رسند، جذب خون می‌شوند و معمولأ سه ساعت زمان نیاز دارند تا اثر خود را نشان دهند.

هر چه مصرف این داروها بیشتر باشد، تأثیر آنها کمتر می‌شود. در نتیجه مصرف‌کننده باید به طور مرتب دوز آن را بیشتر کند تا به تسکین درد برسد. او از نظر جسمی و روحی به آن وابسته می‌شود. این وابستگی ممکن است به جایی ‌برسد که فرد برای هر درد کوچکی نیازمند مسکن باشد.

اپیوئیدها هرچند اغلب عوارض جانبی اندکی دارند اما مصرف بی‌رویه آنها باعث تهوع، استفراغ یا در درازمدت یبوست می‌شود. از آن مهمتر آنها به کبد هم فشار می‌آورند. نوربرت ودارتس تأکید می‌کند که این مسکن‌ها، داروهای بسیار مهمی هستند و تمام کسانی که دچار سانحه شده‌اند، جراحی داشتند یا از سرطان رنج می‌برند می‌دانند که این داروها چه کمک بزرگی برای تسکین درد هستند.

اما مصرف دراز مدت آنها، بیش از دو ماه برای بدن مخرب است. او می‌گوید: این مسکن‌ها برای بیماران سرطانی ضروری هستند. البته آن هم، نه همیشه. حال تصور کنید فردی در ۲۵ سالگی دچار درد مزمن کمر شده و پزشکان تشخیص دادند که او تا ۳۰ سال آینده از این درد رها نخواهد شد. در این صورت مصرف این مسکن‌ها اشتباه است. بنابراین باید برای تسکین این قبیل دردها به دنبال راه‌های درمانی موثرتر و با عوارض جانبی‌ کمتر بود.

بنابر گزارش دویچه‌وله، او تأکید می‌کند که این مثال برای درد عادت هم صادق است و استفاده از ایپویئدها برای تسکین این درد راه‌حلی کاملاً اشتباه است. ودارتس می گوید: مثل این است که با توپ به یک گنجشک شلیک کنید."

این احتمالا اغراق آمیز نیست که بگوییم سرطان مردم را بیش از سایر بیماری ها می ترساند. مردم فکر می کنند که بیماری سرطان یک حکم اعدام است. امروزه، بسیاری از مردم از ترس سرطان گرفتن رنج می برند و اغلب خودشان تشخیص می دهند که آنها بیمار هستند.

ما فکر می کنیم که ما باید با ترس هایمان مبارزه کنیم و هرچه سریعتر از آنها خلاص شویم. به همین دلیل است که ما 7 واقعیت تسلی بخش در مورد بیماری سرطان را آماده کرده ایم. ما سعی نمی کنیم بگوییم که باید نشانه های نگران کننده نادیده گرفته شود و نباید به پزشک مراجعه کرد، ما فقط می خواهیم نگرانی ها و ترس های شما را کمتر کنیم.

به گزارش فارس به نقل از دیلی‌میل، نتایج یک بررسی جدید نشان می‌دهد شمار جوانان مبتلا به سرطان روده طی یک دهه اخیر به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. 

محققان دانشگاه تگزاس تأکید می‌کنند، بسیاری از سرطان‌های روده بزرگ به دلیل عوامل ناشی از سبک زندگی و افزایش سن ایجاد می‌شوند و تعداد کمی از موارد به خاطر اختلالات ژنتیکی یا ارثی اتفاق می‌افتند.

این بررسی جدید به خوبی نشان می‌دهد افزایش چاقی منجر به آمار صعودی ابتلا به سرطان روده شده است. 

براساس آنچه که از تحقیقات دانشمندان آمریکایی به دست آمده، در حال حاضر جوانان دهه 20 و 30 بیش از میانسالان به سرطان روده مبتلا می‌شوند. 

همچنین، نسبت موارد ابتلا در افراد زیر 50 سال در ایالات متحده از 10 درصد در سال 2004 به 12.2 درصد در سال 2015 افزایش یافته است؛ روند مشابه در انگلیس نیز دیده شده است.

محققان می‌گویند: دلایل افزایش نرخ ابتلا به این بیماری هنوز معلوم نیست، اما شیوه زندگی افراد متهم اصلی آن است؛ رژیم غذایی ضعیف، بی‌تحرکی و درنهایت چاقی از عوامل مهم بروز بیماری‌های مختلف هستند.

به گزارش فارس به نقل از دیلی‌میل، نتایج یک بررسی جدید نشان می‌دهد مصرف ماهی به میزان سه بار در ماه ریسک بروز سرطان روده را کاهش می‌دهد. 

محققان دانشگاه آکسفورد در تازه‌ترین مطالعات خود دریافتند، ماهی از طریق کاهش التهاب در بدن ریسک ابتلا به سرطان روده در افراد را حداقل به میزان 12 درصد کاهش می‌دهد. 

این بررسی تأکید می‌کند، بسیاری از سرطان‌های روده بزرگ به دلیل عوامل ناشی از سبک زندگی و افزایش سن ایجاد می‌شوند و تعداد کمی از موارد به خاطر اختلالات ژنتیکی یا ارثی اتفاق می‌افتند.

محققان انگلیسی باور دارند، اسیدهای چرب ماهی منجر به کاهش التهاب در بدن می‌شود؛ التهاب در بدن منجر به افزایش ریسک ابتلا به سرطان و پس از آن آسیب به دی‌ان‌ای و در نهایت رشد سلول‌های سرطانی می‌شود. 

دانشمندان تأکید می‌کنند، افرادی که ماهی مصرف می‌کنند خود را در برابر این پروسه خطرناک ایمن می‌سازند. 

این تحقیق همکاری بین دانشگاه آکسفورد و آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC) بود و به سرپرستی مارک گونتر، رئیس گروه اپیدمیولوژی تغذیه‌ای در IARC انجام شد. 

گونتر می‌گوید: مصرف ماهی به عنوان بخشی از یک رژیم غذایی سالم می‌تواند از بروز بیماری‌ها از جمله سرطان روده جلوگیری کند. 

به گزارش ایسنا، نتایج یک نظرسنجی نشان می‌دهد به‌رغم ارتباط آشکار میان استعمال سیگار و کاهش قدرت بینایی تنها یک پنجم از افراد از این موضوع آگاهی دارند که استعمال سیگار می‌تواند به نابینایی منجر شود.

نتایج مطالعات نشان می‌دهد افراد سیگاری در مقایسه با افراد غیر سیگاری دو برابر بیشتر احتمال دارد بینایی خود را از دست بدهند چرا که دود دخانیات موجب بروز چندین نوع بیماری چشمی و تشدید آن می‌شود. همچنین دود سیگار حاوی ترکیب‌های شیمیایی سمی است که چشم‌ها را تحریک کرده و به سلامت آن‌ها آسیب می‌زند.

کارشناسان اظهار داشتند: فلزات سنگین موجود در دود سیگار از قبیل سرب و مس می‌توانند در عدسی جمع و به آب مروارید منجر شوند. همچنین استعمال سیگار می‌تواند مشکلات بینایی ناشی از دیابت را از طریق آسیب رساندن به عروق خونی شبکیه تشدید کند

همچنین افراد سیگاری سه برابر بیشتر احتمال دارد به عارضه چشمی دژنراسیون ماکولا مرتبط با افزایش سن مبتلا شوند. علاوه بر این، این افراد در مقایسه با افراد غیر سیگاری ۱۶ برابر بیشتر احتمال دارد که به طور ناگهانی قدرت بینایی خود را از دست بدهند.

در این نظرسنجی که ۲۰۰۶ بزرگسال شرکت داشتند ۱۸ درصد اطلاع داشتند که دود سیگار خطر نابینایی و کاهش قدرت بینایی را به دنبال دارد در حالیکه سه چهارم از آنان می‌دانستند که استعمال سیگار با سرطان مرتبط است.

به گزارش شبکه خبری بی‌بی‌سی، به گفته کارشناسان خودداری از مصرف سیگار یکی از بهترین اقدامات برای حفظ سلامت چشم در کنار چکاپ‌های‌ مرتب است.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، "سیتوکین‌ها" (Cytokines) پروتئین‌های کوچکی هستند که نقش مهمی در ایمنی درمانی یا ایمونوتراپی ایفا می‌کنند، اما تا کنون برای استفاده مورد تأیید قرار نگرفته اند، زیرا پژوهشگران بر این باورند آنها سلول‌های سالم را سمی می‌کنند. طی این مطالعه محققان ام. آی. تی موفق به حفظ سیتوکین موجود در سلول‌های سرطانی شدند تا آنها را به پروتئین‌هایی که مانند چسب می‌چسبند متصل کنند.

سیتوکین‌ها دسته‌ای از مولکول‌های پروتئینی محلول در آب هستند که از یاخته‌های گوناگون و بیشتر در پاسخ به یک تحریک٬ ترشح می‌شوند و وظیفهٔ انتقال پیام بین یاخته‌ها را برعهده دارند.

سیتوکین ها به طور طبیعی در بدن هستند، زیرا سلول‌های ایمنی از آنها برای برقراری ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کنند. در حالی که آنها به عنوان قاتل قوی سرطان شناخته شده اند اما مشکل این است که آنها بین سلول‌های سرطانی و سلول‌های سالم فرقی قائل نمی‌شوند. بنابراین محققان ام. آی. تی یک روش که مولکول‌ها را در توموری که به آن تعلق دارند، نگه می‌دارد، توسعه دادند. ایده آنها این بود که یک قفل چسب مانند ایجاد کنند که سیتوکین ها را به بافت سرطانی متصل می‌کند و با انجام این کار دیگر آسیبی به سلول‌های سالم نمی‌رسد.

پس از انجام آزمایشات، پژوهشگران دو پروتئین که به عنوان دو بخش مکانیسم قفل عمل می‌کردند، یافتند. پروتئینی به نام "لومیکن" (lumican) انتخاب شده بود تا با سیتوکین ها همراه شود، زیرا این پروتئین به طرز قابل توجهی به کلاژنها متصل می‌شوند. کلاژن پروتئینی است که نسبت به سلول‌های سالم در تومورها فراوان است. لومیکَن (Lumican) یا "لومیکان" یا به اختصار "LUM" نام یک پروتئین ماتریکس برون‌یاخته‌ای است که در انسان توسط ژن "LUM" بر روی کروموزوم ۱۲ کُد می‌شود. کلاژن پروتئینی است که در محیط خارج از سلول‌های مختلف گونه‌های مختلف موجودات، وجود دارد. پروتئین کلاژن به صورت رشته‌های کلاژن مشاهده می‌شود.

در حالی که کلاژن در قسمت‌های دیگر بدن نیز وجود دارد، اما به گفته پژوهشگران این مسئله مشکلی در درمان به وجود نمی‌آورد زیرا بیشتر آنها در داخل تومور هستند و هنگامی که مولکول‌ها به طور مستقیم در ناحیه سرطانی تزریق می‌شوند این مولکول‌ها به نواحی دیگر بدن نمی‌روند.

محققان این درمان را با استفاده از دو سیتوکین، "اینترلوکین -۲ " (interleukin-2) و "اینترلوکین -۱۲ " (interleukin-12) (IL-2 و IL-12) بر روی موش آزمایش کردند. این مولکول‌ها با لومیکَن یا به تنهایی به یکدیگر متصل شدند و سپس به موش‌های مبتلا به بیماری ملانوما که سطح کلاژن نسبتاً پایینی داشتند تزریق شدند.

هنگامی که سیتوکین ها و لومیکن همراه با سایر روش‌های درمانی استفاده شدند، میزان بقای موش‌ها افزایش یافت و بیش از ۹۰ درصد از موش‌های آزمایشی زنده ماندند. پژوهشگران دریافتند حتی زمانی که درمان‌های سیتوکین / لومیکن بدون هیچ گونه درمان دیگر مورد استفاده قرار گرفت، مشکل سمیتی وجود نداشت.