مهمی

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، "سیتوکین‌ها" (Cytokines) پروتئین‌های کوچکی هستند که نقش مهمی در ایمنی درمانی یا ایمونوتراپی ایفا می‌کنند، اما تا کنون برای استفاده مورد تأیید قرار نگرفته اند، زیرا پژوهشگران بر این باورند آنها سلول‌های سالم را سمی می‌کنند. طی این مطالعه محققان ام. آی. تی موفق به حفظ سیتوکین موجود در سلول‌های سرطانی شدند تا آنها را به پروتئین‌هایی که مانند چسب می‌چسبند متصل کنند.

سیتوکین‌ها دسته‌ای از مولکول‌های پروتئینی محلول در آب هستند که از یاخته‌های گوناگون و بیشتر در پاسخ به یک تحریک٬ ترشح می‌شوند و وظیفهٔ انتقال پیام بین یاخته‌ها را برعهده دارند.

سیتوکین ها به طور طبیعی در بدن هستند، زیرا سلول‌های ایمنی از آنها برای برقراری ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کنند. در حالی که آنها به عنوان قاتل قوی سرطان شناخته شده اند اما مشکل این است که آنها بین سلول‌های سرطانی و سلول‌های سالم فرقی قائل نمی‌شوند. بنابراین محققان ام. آی. تی یک روش که مولکول‌ها را در توموری که به آن تعلق دارند، نگه می‌دارد، توسعه دادند. ایده آنها این بود که یک قفل چسب مانند ایجاد کنند که سیتوکین ها را به بافت سرطانی متصل می‌کند و با انجام این کار دیگر آسیبی به سلول‌های سالم نمی‌رسد.

پس از انجام آزمایشات، پژوهشگران دو پروتئین که به عنوان دو بخش مکانیسم قفل عمل می‌کردند، یافتند. پروتئینی به نام "لومیکن" (lumican) انتخاب شده بود تا با سیتوکین ها همراه شود، زیرا این پروتئین به طرز قابل توجهی به کلاژنها متصل می‌شوند. کلاژن پروتئینی است که نسبت به سلول‌های سالم در تومورها فراوان است. لومیکَن (Lumican) یا "لومیکان" یا به اختصار "LUM" نام یک پروتئین ماتریکس برون‌یاخته‌ای است که در انسان توسط ژن "LUM" بر روی کروموزوم ۱۲ کُد می‌شود. کلاژن پروتئینی است که در محیط خارج از سلول‌های مختلف گونه‌های مختلف موجودات، وجود دارد. پروتئین کلاژن به صورت رشته‌های کلاژن مشاهده می‌شود.

در حالی که کلاژن در قسمت‌های دیگر بدن نیز وجود دارد، اما به گفته پژوهشگران این مسئله مشکلی در درمان به وجود نمی‌آورد زیرا بیشتر آنها در داخل تومور هستند و هنگامی که مولکول‌ها به طور مستقیم در ناحیه سرطانی تزریق می‌شوند این مولکول‌ها به نواحی دیگر بدن نمی‌روند.

محققان این درمان را با استفاده از دو سیتوکین، "اینترلوکین -۲ " (interleukin-2) و "اینترلوکین -۱۲ " (interleukin-12) (IL-2 و IL-12) بر روی موش آزمایش کردند. این مولکول‌ها با لومیکَن یا به تنهایی به یکدیگر متصل شدند و سپس به موش‌های مبتلا به بیماری ملانوما که سطح کلاژن نسبتاً پایینی داشتند تزریق شدند.

هنگامی که سیتوکین ها و لومیکن همراه با سایر روش‌های درمانی استفاده شدند، میزان بقای موش‌ها افزایش یافت و بیش از ۹۰ درصد از موش‌های آزمایشی زنده ماندند. پژوهشگران دریافتند حتی زمانی که درمان‌های سیتوکین / لومیکن بدون هیچ گونه درمان دیگر مورد استفاده قرار گرفت، مشکل سمیتی وجود نداشت.

به گزارش مهر به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سلولهای بنیادی، کمپانی بیوتک Vanteres، تحقیقات زیست پزشکی خود را روی ایجاد لیزوفسفولیپیدهایی متمرکز کرده است که به طور فعال تولید می شوند و در همین راستا به تازگی شواهد جدیدی را نشان داده است که حاکی از نقش حیاتی LPC-DHA در تکوین طبیعی مغز طی دوران جنینی و نوزادی است.

این مطالعه جدید که با سرپرست محققین دانشگاه Duke صورت گرفته است نشان می دهد DHA فعال بوسیله MESD۲a موجود در سد مغزی نخاعی منتقل می شود و نقش فیزیولوژیکی را در رشد و سلامت مغز طی تکوین مغزی بازی می کند.

LPC-DHA یا DHA فعال، شکلی طبیعی از دوکوزاهگزائنویک اسید(DHA) است که به لیزوفسفاتیدیل کولین(LPC) چسبیده است.

مطالعاتی که تاکنون صورت گرفته حاکی از این است که مغز یک اندام غنی از چربی است، اما تاکنون نحوه دریافت DHA‌بوسیله مغز به طور کامل شناسایی نشده بود. با درک اهمیت DHA فعال و توانایی اش برای انتقال موثر به مغز، محققین به این تصور رسیده اند که احتمالا این ماده نقش مهمی در حمایت سلامت مغز دارد.

در این مطالعه محققین با استفاده از موش های ناقص برای MFSD۲a به طور قطعی ثابت کرده اند که نقص MFSD۲aمنجر به شکلی منحصربفرد از میکروسفالی می شود که ناشی از فقدان DHA‌است. قبل از این مطالعه، محققین چهار خانواده که دچار موتاسیون در ترانسپورترMFSD۲a بود را شناسایی کردند که دچار میکروسفالی و ناتوانی های ذهنی شدید بودند.

اگرچه شواهد ژنتیکی قاطعی برای نقش DHA‌در مغز وجود ندارد، ارتباط بین این جانوران و مطالعات ژنتیکی انسانی ثابت کرده است که MFSD۲a و DHA فعال برای تکوین مناسب مغز حیاتی هستند.

این مطالعه برای اولین بار شواهدی را ارائه می کند که اثبات می کند LPC-DHA‌یا DHA فعال، فرایندهای حیاتی را در مغز کنترل می کند که آن نیز رشد پرده های مغزی جدید، نورون های جدید و سایر سلول های مغزی را بعد از تولد تنظیم می کنند.

سایر اشکالDHA قادر به عبور از سد خونی مغزی نیستند و تنها LPC-DHA می تواند از این سد انتخابی عبور کند و روی مغز اثر بگذارد. کمپانی بیوتکVanteres قصد دارد با شناسایی قابلیت های LPC-DHA، محصولات بالینی و تغذیه ای مبتنی بر این ماده را تولید کند و به کمک آن ها سلامت ذهنی و شناختی را در افراد نیازمند بالا ببرد.