پروتئین

به گزارش پایگاه خبری مدیکال نیوز، یکی از مهمترین دلایل بروز آلزایمر، تجمع پلاک‌های  آمیلوئید در مغز است.

آمیلوئید یک اصطلاح عمومی برای پروتئین‌هایی است که به طور طبیعی در بدن بوجود می‌آیند. در مغز افراد سالم، این پروتئین نابود می‌شود؛ ولی در مغز افراد مبتلا به آلزایمر تجمع می‌یابد.

مطالعات جدید نشان می‌دهد ترکیب پروتئین بتا آمیلوئید با تعاملات و روابط اجتماعی پایین، فرآیند کاهش شناختی و آلزایمر را تسریع می‌کند. تعاملات و روابط اجتماعی و زوال شناختی کاملاً مرتبط هستند و هرچه فرد حضور پررنگ‌تری در اجتماع داشته باشد، مصونیت بیشتری در مقابل آلزایمر دارد.

شرکت در فعالیت‌های اجتماعی، دورهمی‌های دوستانه و خانوادگی، رفت و آمد با اطرافیان و حضور در برنامه‌های خیرخواهانه، همگی در انعطاف‌پذیری مغز نقش دارند و از طرفی با کاهش احتمال بروز افسردگی، فرد را در مقابل زوال شناختی ایمن می‌کنند.

بر اساس آمار مرکز بین‌المللی آلزایمر، در حال حاضر ۴۶.۸ میلیون نفر در سراسر جهان به زوال عقل مبتلا هستند و این تعداد تا سال ۲۰۵۰ میلادی، به ۱۳۱.۵ میلیون نفر به ویژه در کشورهای در حال توسعه می‌رسد.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، "سیتوکین‌ها" (Cytokines) پروتئین‌های کوچکی هستند که نقش مهمی در ایمنی درمانی یا ایمونوتراپی ایفا می‌کنند، اما تا کنون برای استفاده مورد تأیید قرار نگرفته اند، زیرا پژوهشگران بر این باورند آنها سلول‌های سالم را سمی می‌کنند. طی این مطالعه محققان ام. آی. تی موفق به حفظ سیتوکین موجود در سلول‌های سرطانی شدند تا آنها را به پروتئین‌هایی که مانند چسب می‌چسبند متصل کنند.

سیتوکین‌ها دسته‌ای از مولکول‌های پروتئینی محلول در آب هستند که از یاخته‌های گوناگون و بیشتر در پاسخ به یک تحریک٬ ترشح می‌شوند و وظیفهٔ انتقال پیام بین یاخته‌ها را برعهده دارند.

سیتوکین ها به طور طبیعی در بدن هستند، زیرا سلول‌های ایمنی از آنها برای برقراری ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کنند. در حالی که آنها به عنوان قاتل قوی سرطان شناخته شده اند اما مشکل این است که آنها بین سلول‌های سرطانی و سلول‌های سالم فرقی قائل نمی‌شوند. بنابراین محققان ام. آی. تی یک روش که مولکول‌ها را در توموری که به آن تعلق دارند، نگه می‌دارد، توسعه دادند. ایده آنها این بود که یک قفل چسب مانند ایجاد کنند که سیتوکین ها را به بافت سرطانی متصل می‌کند و با انجام این کار دیگر آسیبی به سلول‌های سالم نمی‌رسد.

پس از انجام آزمایشات، پژوهشگران دو پروتئین که به عنوان دو بخش مکانیسم قفل عمل می‌کردند، یافتند. پروتئینی به نام "لومیکن" (lumican) انتخاب شده بود تا با سیتوکین ها همراه شود، زیرا این پروتئین به طرز قابل توجهی به کلاژنها متصل می‌شوند. کلاژن پروتئینی است که نسبت به سلول‌های سالم در تومورها فراوان است. لومیکَن (Lumican) یا "لومیکان" یا به اختصار "LUM" نام یک پروتئین ماتریکس برون‌یاخته‌ای است که در انسان توسط ژن "LUM" بر روی کروموزوم ۱۲ کُد می‌شود. کلاژن پروتئینی است که در محیط خارج از سلول‌های مختلف گونه‌های مختلف موجودات، وجود دارد. پروتئین کلاژن به صورت رشته‌های کلاژن مشاهده می‌شود.

در حالی که کلاژن در قسمت‌های دیگر بدن نیز وجود دارد، اما به گفته پژوهشگران این مسئله مشکلی در درمان به وجود نمی‌آورد زیرا بیشتر آنها در داخل تومور هستند و هنگامی که مولکول‌ها به طور مستقیم در ناحیه سرطانی تزریق می‌شوند این مولکول‌ها به نواحی دیگر بدن نمی‌روند.

محققان این درمان را با استفاده از دو سیتوکین، "اینترلوکین -۲ " (interleukin-2) و "اینترلوکین -۱۲ " (interleukin-12) (IL-2 و IL-12) بر روی موش آزمایش کردند. این مولکول‌ها با لومیکَن یا به تنهایی به یکدیگر متصل شدند و سپس به موش‌های مبتلا به بیماری ملانوما که سطح کلاژن نسبتاً پایینی داشتند تزریق شدند.

هنگامی که سیتوکین ها و لومیکن همراه با سایر روش‌های درمانی استفاده شدند، میزان بقای موش‌ها افزایش یافت و بیش از ۹۰ درصد از موش‌های آزمایشی زنده ماندند. پژوهشگران دریافتند حتی زمانی که درمان‌های سیتوکین / لومیکن بدون هیچ گونه درمان دیگر مورد استفاده قرار گرفت، مشکل سمیتی وجود نداشت.

قرص کمر ماده ی گیاهی و ضد دردی است که در عطاری ها یافت می شود. استفاده قرص کمر از رسومات بسیار عالی است که تقریبا به فراموشی سپرده شده است. 

قرص کمر یک ماده گیاهی است که به عنوان یک داروی ضد درد کمر در عطاری ها فروخته می شود. این دانه گیاهی درشت در واقع میوه درختی هندی است بنام آناکاردیه – Anacardier– یا در زبان هندی به آن مغز کاشو – Cashew nut – می گویند.

در متون طب سنتی از این دارو به نام های بلادر یا بلادر کبیر و حب الفهم و حب القلب یاد شده است. این داروی گیاهی در طب سنتی دارای طبیعتی گرم و خشک است.

به گزارش ایسنا، متخصصان بر اساس مطالعه‌ای که روی محصولات سفید کننده دندان انجام دادند، دریافتند این محصولات که حاوی هیدروژن پراکسید یا آب‌اکسیژنه هستند به بافت عاج دندان که زیر مینای دندان قرار دارد، آسیب می‌زنند.   

«کلی کینان» یکی از محققان دانشگاه استاکتون در آمریکا گفت: در این بررسی به دنبال آن بودیم تا تاثیر هیدروژن پراکسید بر کلاژن‌ها مشخص شود. در این مطالعه تمامی قسمت‌های دندان مورد توجه قرار گرفت و تمرکز اصلی بر تاثیر این ترکیب بر پروتئین‌ موجود روی لایه دندان بود.

دندان حاوی عاج، مینای دندان و بافتی است که ریشه را به لثه متصل می‌کند. درحالیکه بیشتر مطالعات روی سطح مینایی دندان تمرکز شده، این بررسی جدید به تاثیر ترکیب هیدروژن پراکسید روی کلاژن‌هایی پرداخته که بیشتر لایه بافت عاج را تشکیل می‌دهند.

به گزارش خبرگزاری یونایتدپرس، محققان در بررسی‌های خود و با قرار دادن هیدروژن پراکسید روی عاج مشاهده کردند که در حضور این ماده، پروتئین‌های موجود روی عاج دندان از بین رفتند.