پشگیری

بدن می‌تواند مدت 6-4 دقیقه بدون اکسیژن بماند. بنابراین اگر قلب بایستد، یعنی خونی که حامل اکسیژن برای سلولهاست از جریان بیافتد، امدادگر برای برگرداندن ضربان قلب بطور متوسط 5 دقیقه فرضت دارد و حدود 60 ثانیه بعد از ایست قلب، تنفس نیز قطع می‌شود. اگر قلب کار کند ولی تنفس قطع شده باشد در اینجا هم 5 دقیقه فرصت برای نجات بیمار است.

موارد لزوم دادن تنفس مصنوعی

علائمی که نشان می‌دهد مصدوم یا بیمار به تنفس مصنوعی احتیاج دارد عبارتند از:

* هیچگونه حرکتی در قفسه سینه بیمار دیده نمی شود و حرکت هوا را از دهان بینی نمی‌توان شنید. با گرفتن تکه کاغذ یا پنبه در برابر دهان و بینی بیمار (و حرکت آنها) و یا گرفتن آینه جلوی دهان و بینی (و ظهور بخار روی آن) هم می‌توانیم به ایست قلبی پی ببریم.

* بیمار برای وارد و خارج نمودن هوا به ریه‌های خود تلاش می‌کند و عضلات جلوی گردن و برجسته می‌شوند ولی ورود و خروج هوا انجام نمی‌شود یا خیلی غیر موثر است و تنفس را نمی‌توان حس کرد. 

• بیمار دچار سیانوز می‌گردد یعنی پوست و مخاط اطراف لبها، ناخنها، بینی و گاهی تمام بدن و صورت به رنگ خاکستری متمایل به آبی (کبود) در می‌آیند.

به گزارش ایرنا از پایگاه خبری مدیکال ساینس، محققان با استفاده از این تکنیک توانستند ژن های مرتبط با گرسنگی را در موش ها هدف قرار داده و میزان غذای مصرفی آن ها را کاهش دهند و بدین ترتیب مانع چاقی آن ها شوند.

این شیوه جدید دست ورزی ژن ها با عنوان CRISPRa یا فعال سازی به واسطه CRISPR شناخته می شود. در این تکنیک از قابلیت هدف گیری دنباله های دی ان ای خاص توسط فناوری CRISPR استفاده می شود؛ اما به جای بریدن یا ویرایش یک ژن صرفا بیان آن ژن افزایش می یابد و از آنجا که موجب تغیر دائمی ژنوم نمی شود، آثار جانبی اندکی دارد.

در ژنوم انسان دو نسخه از هر ژن وجود دارد. بخش عمده ای از بیماری های انسان نیز حاصل جهش ژنتیکی در یکی از این دونسخه است. محققان به منظور آزمایش عملکرد این تکنیک به سراغ دو ژن SIM1 و NC4R رفتند که تنظیم احساس گرسنگی و سیری را بر عهده دارند. معمولا افراد چاق در یکی از این دو ژن دارای جهش هستند.

محقققان موش ها را به صورت ژنتیکی تغییر دادند تا یک نسخه از دو ژن مذکور در آن ها غیرفعال شود. سپس آن ها را به دو گروه تقسیم کردند و گروه اول را با استفاده از فناوری جدید CRISPRa تحت درمان قرار دادند. در نتیجه این اقدام مشخص شد میزان بیان ژن های موردنظر در گروه اول با موش های سالم که دارای هر دو نسخه از ژن ها هستند، یکسان است. اما موش های گروه دوم به دلیل عدم انطباق دو نسخه از ژن های کنترل کننده گرسنگی و سیری، دچار چاقی شدند.

در این آزمایش مشخص شد تنها با یک بار به کارگیری فناوری CRISPRa وزن موش ها بدون هرگونه عوارض جانبی حداقل به مدت 10 ماه تنظیم می شود.گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Science منتشر شده است.